Langs de rand van het land

Hollands Kustpad, van Hoek van Holland naar Loosduinen, gelopen op zaterdag 30 november 2013

“Jullie lopen de verkeerde kant op. ” Een mevrouw met een hondje meldt het ons maar even, van een afstandje, en een tikkeltje misprijzend omdat haar man een breedsprakig praatje met ons aanknoopt, over het hoe en waarom van de zandmotor bij Ter Heijde onder meer, waar wij dan ook nog weer net iets te graag op ingaan, terwijl zíj nu dus gewoon naar huis wil, met dat snertweer.
Jullie lopen de verkeerde kant op.
We zijn dan al halverwege de dag en staan in het laatste beetje luwte van het duin even snel onze honger weg te eten, vóór we bij ’s Gravenzande het strand weer op gaan, waar we zeker geen beschut plekje meer zullen vinden, laat staan horeca. Maar dat is dan ook precies wat de mevrouw blijkt te bedoelen. Dat je met deze wind beter de andere kant op kunt lopen, met de wind mee. Van Den Helder naar Hoek van Holland, in plaats van andersom. En als om haar waarheid te onderstrepen begint het ook weer even te motregenen.

Afbeelding

Maar goed, wij waren vanochtend dus weldegelijk in Hoek van Holland begonnen. Met een kopje koffie, in café Harwich, een naam die natuurlijk de vraag oproept of er in Harwich ook een zusterpub zal zijn die Hook of Holland heet, maar dat zal wel niet. Harwich lijkt ons erg Hoeks en erg Hollands te zijn in elk geval.  Een café uit een op nostalgie drijvende Nederlandse televisieserie, met twee enorme en druk gebruikte biljarttafels, een flegmatieke John Leddy achter de bar, messcherpe vouw in de broek, en bijbehorend ruwe bolster blanke pit en hart op de tong publiek aan de andere kant van de toog, waaraan, hoewel de elf nog niet eens in de klok is, al stevig wordt ingenomen. Zodra we binnenstappen valt er een diepe en afwachtende stilte, maar wanneer die geleidelijk optrekt, klinkt er onmiskenbaar Haags door het Rotterdams, of andersom, en als we uiteindelijk de jas aantrekken om onze tocht te aanvaarden, worden we meer dan hartelijk uitgeluid. Alsof we met een half uur stamgast zijn geworden.  De donkere wolken die zich inmiddels boven onze route hebben samengepakt, kunnen ons dan eigenlijk niet meer deren. Al was het maar omdat ze volgens onze nieuwe vrienden, net als alle andere ellende, uit Den Haag zelve komen, onze geliefde thuisstad van weleer. Bovendien is ieder weer wandelweer, beweren wij altijd, dus lopend langs de haven, en de Nieuwe Waterweg, blijken de donkere wolken en zelfs de motregen een uitstekend en sfeerverhogend decor te vormen voor het schonkig oerwoud van kranen aan de overkant van het water. De rokende schoorstenen en de uitgestrekte industrie, voor de vuurtorens en de enorme schepen die langskomen, de verbeten in regenpak gehesen vissers op de betonnen boulevard. Veel Hollandser kun je je de Hoek niet voorstellen. En ook aan het strand, waar alleen verlaten en kale, stalen skeletten nog vagelijk herinneren aan de zomerse strandtent die er ook op heeft gestaan, weet je onmiddellijk waar je bent: Hoek van Holland, de rand van het land.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s